سوی منزلگه ویرانی خویش

 به خدا می برم از شهر شما

 دل شوریده و دیوانه ی خویش

 می برم که در آن نقطه دوری

 شستشویش دهم از رنگ گناه

 شستشویش دهم از کله ی عشق

 زین همه خواهش بیجا و تباه

 می برم تا ز تو دورش سازم

ا ز تو ای جلوه ی امید مهال

 می برم زنده بگورش سازم

 تا از این پس نکند یاد وصال

 ناله می لرزد می رقصد اشک

 آه بگذار که بگریزم من

 از تو ای چشمه ی جوشان گناه

 شاید آن به که بپرهیزم من

 بخدا غنچه ی شادی بودم

 دست عشق آمد و از شاخم چید

 شعله ی آه شدم صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

 عاقبت بند سفر پایم بست

 میروم خنده به لب خونین دل

 میروم از دل من دست بدار

 ای امید عبث بی حاصل

 تا صدای سنگ و صخره در مسیر رودخانه نباشد

                                                                       صدای آب اصلا قشنگ و شنیدنی نیست