کاش می شد عشق را معنا کنیم

کاش می شد خنده بر دنیا کنیم

کاش بودی از دل من با خبر

گریه ام میکرد بر قلبت اثر

کاش می شد مرهم زخمم شوی

کاش می شد همدم عشقم شوی

کاش می شد خواب را تعبیر کرد

کاش می شد عشق را تفسیر کرد

کاش می شد مثل باران می شدیم

کاش می شد رعد و طوفان می شدیم

کاش می شد عشق را بهتر شناخت

نغمه ای از عشق و از مستی نواخت.

                     بي آنکه بدانم در پس خاطرات کهنه و پوچ تو گم شدم

بي آنکه بدانم , با رفتن تو , خالي شدم از هر چه لبخند و پر شدم از هر چه اندوه

شايد نمي داني

بي آنکه بخواهم , پشت پنجره اي خالي از عبور تو , بي صدا و بي رمق شدم

مي خواهم بداني که

بي آنکه بخواهم

روزهاست با زندانبان سکوت  و انتظار همنشين شدم

روزهاست , با باران و بغض و اشک , همصحبت و هم صدا شدم

مي دانم که تو  مرا نمي فهمي

 .....مي دانم , خوب مي دانم

در شعرم گفته بودم دوستت دارم

وعده دادم تو را می بوسم

خط کشیدند بر آن

بوسه ام را از لبت برداشتند

آری دستور چنین بود

شعر من اشکال دستوری داشت

کاغذ بود. قلم بود. عشق نبود. شعر نبود.

پرنده بود. آزادی بود. عشق نبود. پرواز نبود.

من بودم. تو بودی. عشق نبود. زندگی نبود.

من هستم. عشق هست. تو نیستی. عشق نیست....!

يک نصيحت : مواظب خودت باش 

يک خواهش : اصلاً عوض نشو

 يک آرزو : فراموشم نکن

 يک دروغ : تو رو دوست ندارم

يک حقيقت : دلم برات تنگ شده 

یک اعتراف : عاشقتم